هنوز در غبار چشمم

در حسرت دیدار اخرین نگاه توام،

نمیدانم بازگشتی از ان جدایی وجود دارد یا نه؟!

ولی میخواهم بدانی هنوز مشتاق ان سر چشمانت هستم،

دریاب این نوای غم را که اوای خوش قلبی شکسته است

و بدان این تپیدن فقط برای دوباره ی توست

می صدایم برای تو این اوای دلباختگی را

تا بدانی هنوز  خاکستر وجودم در جستجوی ان لبخند

شیرین سختیها می کشد،

بیا...

بیا ای مهربان تا بدانم هنوز من و تو ماییم

بخوان با من تا بدانیم این همان اوای دل است...

شب در انتظار روز،

روز در انتظار شب ،

  و من در انتظار فردا

و تا کجا ادامه خواهد داشت این تکرار بیهوده...

خدايا
كدامين باد بي پروا
دانه ى اين عشق را
به سرزمين خواب من آورد؟
من به رويا بودم
و ديدم كه اين نيلوفر
شراره برزندگى من زده است
بي رحمانه بر روحم تاخته است
و مرا از كارو زندگي انداخته است
و نيلوفرانه
در همه هستي و زندگى من
ريشه دوانده است
و مرا به باغ رز و مريم كشانده است
لحظه.لحظه
بر من پيچيده است
به طوري كه من همه او
و او همه.من شده است

از غصه نپرهیزم    چون زاده ی پاییزم

 

در روز عشق نامه اي به شهر عشق مي نويسم!
شهري که اقيانوس آرام من است.شهري که من گمشده ي گيسوي آنم
و در پيچ و تابهاي آن قرن هاي باقي مانده را سپري مي کنم.
 کاش باران مال من بود آن وقت آن را به تو تقديم مي کردم.
اي کاش باد مال من بود آن وقت ابرهاي گره خورده ي آسمان تنهايي ام
را ميزدودم و در دلم سجاده اي به وسعت آسمان پهن مي کردم و
ملائک را به نيايش وامي داشتم وبرايشان از تو حرف مي زدم.
به آنها مي گفتم که تو چقدر بزرگي و قلبي به پاکي غنچه ي گل سرخ
داري و روزي از جبر زمان روي مي گرداني و باز ميگردي.
به آنها مي گفتم که آيينه دار من تويي!
(ورودت را عاشقانه به ضميرم تبريک مي گفتم.)...
آسمان را نور باران مي کردم و زمين را خاک پايت!در تو گم مي شدم
تا شايد خويشتن را مي يافتم.
اقيانوس آرام من با ياد تو توفاني شد و امواج آن را همراه با
يک سبد گل ياس سفيد بسوي تو روانه کردم
تا ناظر دگرگوني شهرم باشي!افسوس ديگر شهرم رو به ويراني است...
اي کاش در آبادي آن مي کوشيديم!!!

كس بهتر از تو نيست!
بيستون زندگي را براي تو به دست تيشه ي فرهاد سپردم
تا شايد يادي از شيرين غمناك كرده باشم.
درخت بيد مجنون را به ياد تو مجنون تر كردم شايد عشق ليلي يادآور شود.
بوسه ي تلخ شابنگاهي را به كوچه باغ عشق و تنهايي هديه كردم
تا بداني چه آزاريست تنهايي.
دل مرداب را به خلسه درآوردم و در شبي مهتابي پيغام اقليم نيازرا
بسويت روانه كردم
تا لحظه ي معراج من باشي.
دره هاي خواب آلود سپيددم را سپردم و يادگار عشقمان را زنده
كردم
الهه ي عشق را در معبد معبودم نگاه داشتم و شراب مرگ را در ژرفاي
جام
و بعدها يافتم:تو به سر عشق دگر مي ورزي!
با شبنم عشق وحشي برايت مطرفي ساختم و بوسه ي شيرين بامداد را
تقديمت كردم
بوي ژيك را با تو حس كردم و مجذوب آن شدم كيانا را با دستانم
لمس كردم و آبنوس عشق را با تو كاشتم
ولي افسوس كه نفس شتاب آلود دلبندي يادگاري عشقمان را نابود
كرد و تنها...
من من  ماند با خاطري رگبار گرفته...

معبود!
مي خواهم از شکوه تو بنويسم
حال که از همه کس و همه جاوامانده ام
و در سياه روشن نيک بختي به دنبال صبح دل انگيز مي گردم
اي کاش بربلنداي قله آرزوهايم همگام با اهورا تا اوج فلک رکاب می زدم
اي کاش مسافر بودم و تو مقصدم بودي
اي کاش ياراي نوشتن ام بوددر برابرتو...
                                                              پروردگارا!
                                            به سخاوت ابر
                               به لطافت صبح گاه
و به تمام قلب هاي شکسته سوگند ياد مي کنم
که بی یاد تو حتي اگر تنها معبودم تو باشي یازغمي به وسعت
تمام ماه هاي کهکهشان بر سرزمين قلبم احاطه دارد
عاجزانه به درگاه تو رو مي اورم...
نقشه ي ارام خوشبختي را پيش رويم قرارده و مرا تواني ده که
در مقابل تمام شکستها کمر راست کنم
مرا بينشي ده که بيش از پيش تو را بستايم
و صبح گاه همراه تارهاي لطيف باران آواز دل شکسته ام را بسوي
پرندگانت روانه سازم
         و در پس آن فرياد زنم:
          ( اي عرش آشيان)
   اين عشق نامه را از يک عاشق آسابپذير ...

اگر خیال سفر داری برو

خداوند به همراه تو

اما این را فراموش نکن هر جا که باشی من در انجا بار دیگر پا به دنیا خواهم گذارد

بسان نسیمی که چهره ی لاله گونت را در صبحگاه نوازش می کند

همچون غنچه ی گلی که با دستان لطیفت ان را خواهی چید

به صورت پروانه ای که بر شانه هایت سکنی می گزیند

دگر باره به دنیا خواهم امد و در شهر آشنای چشمانت در حین نگریستن به امواج روح نواز دریا باقی خواهم ماند

شاید هم همانند شب قشنگ عاشق سایه ای بر  سر افکارت بیفکنم و با نسیم سحری با تو و دنیایت بدرود گویم

                                           و تا بعدتر از بهار باز هم در انتظارت نشینم

يکي  را دوست  مي دارم  ولي  افسوس  او هرگز  نمي داند

نگاهش مي کنم شايد بخواند از نگاه من که او را دوست دارم

ولي  افسوس  او  هرگز  نگاهم را نمي خواند

به برگ گل نوشتم من که او را  دوست ميدارم

ولي افسوس او گل را به زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند

صبا را  ديدم  و گفتم  صبا  دستم به دامانت

بگو ازمن به  دلدارم  تو را من دوست ميدارم

ولي ناگه ز ابر تيره برقي جست و روي ماه تابان را بپوشانيد

من به خاکستر  نشيني  عادت  ديرينه دارم

سينه  مالا مال  درد اما دلي  بي کينه دارم

پاکبازم   من   ولي  در  آرزوي   عشق  بازي

مثل هرجنبنده اي من هم دلي درسينه دارم

                      من بودم و غروبي سرخ که نشان از تاريکي تلخي داشت

                           به ذهنم فشار آوردم تا تو را به خاطر آورم

                           ولي هر چه سعي کردم به ذهنم هم نيومدي

                           همان لحظه که خورشيد داشت مي رفت

                            به خاطرم اومد که تو تمام هستي من بودي

                            به تويي که زيبايي محض بودي

                            آنروز غروب عشق من بود

                             و گفتم که بايد او را زخاطر برد

                              خورشيد رفت و شب امد

                              ولي من هنوز روز را نديده ام

                              اگر هر غروب طلوعي دارد

                              ولي اين غروب طلوعي ندارد

                              حالا ديگر من مانده ام و يک دنيا تاريکي

                              غروب عشق اگر غمگين بود

                              .... ولي برايم دوست داشتني بود